Ik ben geen hypochonder. Maar sinds mijn eerste vrouw, Judith van de Klundert, veel te jong is overleden, ben ik wel alert. Bij mezelf en bij mijn geliefden. Mijn vrouw en kinderen weten dat ik behoorlijk dwingend kan zijn in mijn advies om ‘morgen meteen even’ langs de huisarts te gaan bij elk verdacht bultje, vlekje of pijntje.
Een paar weken geleden belde Maarten Jansen van ScanClinic. Hij is radioloog en oprichter van het bedrijf. Of ik interesse had in een total body scan en daar een stukje over wilde schrijven.
Ik ben 61. Mijn gewicht zit al jaren net aan de goede kant van de 80 kilo. Er kan wat af, maar ik houd nou eenmaal van een lekker wijntje, een biertje op het terras en af en toe een enorme bak babi pangang. Zo strak als mijn 20-jarige stiefzoon word ik toch niet meer.
Ik loop en fiets veel, sport een paar keer per week. Ik ben zelden ziek, heb nooit gerookt, en voel me gezonder dan toen ik dertig was. Alleen: ik ben geen dertig meer. Dat merk ik als ik ‘s nachts wakker word om te plassen (steeds vaker), en aan de tijd die ik moet inlassen om in en uit een auto te komen.
Daarbij vallen er om me heen steeds vaker mensen om. We hebben de afgelopen jaren afscheid moeten nemen van vrienden en collega’s, allemaal vijftigers en begin zestigers. Ik wil graag samen met mijn vrouw negentig worden. Of in ieder geval diep in de tachtig, in zo goed mogelijke gezondheid.
Ik had dus best wel zin in zo’n scan en toog op een warme zaterdagmiddag naar Houten, waar ScanClinic is gevestigd. Strategisch gekozen locatie, tegenover een hospice. Voor als het tegenvalt.
Mijn vrouw was ongeruster dan ik. Mijn grapjes dat ze het beste met het UMC of met dat hospice kon bellen als ik tegen zessen nog niet thuis was, vielen niet in goede aarde.
Bij binnenkomst kreeg ik uitleg over de Scan Supreme: bloed- en urine afnemen, hartecho, fietstest, hart-ECG en een MRI van mijn hele lijf. Hersenen, botstructuur, vitale organen.
In de wachtkamer zaten twee andere ondernemers. Blijkbaar nemen wij, ondernemers (mag ik zeggen, vind ik, sinds ik zelf uitgever ben) graag de regie over onze eigen gezondheid. Of we hebben meer stress.
De test zelf. Ik ben niet claustrofobisch, maar een uur onder een MRI-apparaat liggen zal nooit mijn hobby worden. Het is bij mij net als yoga: ik wil het te goed doen. Die continue stroom aan instructies over ademen (‘adem in, adem uit, stop met ademen’) staan voor mij gelijk aan een IQ-test waarbij het doel is optimaal te scoren.
Bloed prikken vind ik niet erg, sinds ik doorheb dat ik de andere kant op moet kijken. Anders word ik wit om mijn neus als ik mijn eigen bloed in die buisjes zie stromen.
Plassen op commando gaat me redelijk af (zolang er niemand kijkt), al moet ik bekennen dat de kracht van mijn straal al lang niet meer die van de Niagara Waterfalls evenaart.
En bij de fietstest komt de sportman in me naar boven: ik zal ze g**verd**me laten zien dat deze ouwe niet oud is! Ik beukte op die trappers, minutenlang, met cardioloog Anton als ploegleider naast me, me opzwepend om ook die laatste honderden meters volle bak te geven, alsof het om de koninginnenrit van de Tour ging.
Lang verhaal kort: ik voel me niet alleen kerngezond, ik ben het ook.
Paar kleinigheden.
Een typisch schrijversdingetje: aan mijn nekwervel zie je dat ik vaak gebogen zit. Nooit last van, maar toch maar een hoger beeldscherm aanschaffen.
Verder: beetje buikwandvet. Dat is jargon voor het vet dat zich tussen je organen ophoopt.
‘Wat doen we daaraan?’
‘Minder eten en drinken. Of meer sporten. Of accepteren, zolang je geen overgewicht hebt.’
U mag raden wat ik koos.
‘En heb je vaak last van maagzuur?’ vroeg Maarten.
‘Eh… ja!’
‘Dacht ik al. Je maagzuurklepje functioneert niet honderd procent.’
‘En dus?’
‘Minder wijn drinken. Of een Rennie nemen.’
Wederom mag u raden.
Vlak voor ik vrolijk fluitend het pand verliet – onderwijl mijn vrouw append met het bericht Ik (61) = JONGE GOD 💪🏼👍🏼 – zag ik het andere stel net uit de uitslagenkamer komen. Ze zagen er veel vrolijker uit dan een uur daarvoor.
Op de terugweg vanuit Houten heb ik Live Forever van Oasis opgezet en keihard meegebruld .
Met gezonde groet,
KLUUN (61, gevoelsleeftijd 30)
PS: Toch grappig om je eigen binnenkant eens op foto’s te zien. Zo vaak kijk je niet naar je pompende hart, je ruggenwervel en al die bewegende organen, verscholen tussen… dat beetje buikwandvet.
